నా ఉద్యోగంలో ఎక్కువగా జర్నీ చేయవలసి ఉంటది . హడావుడిగా పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి దాదాపుగా కదిలే ట్రైన్ ఎక్కేటప్పటికి ఒళ్ళంతా చమటలు పట్టేసాయి. ఫస్ట్ క్లాస్ ఏ సి కంపార్ట్మెంట్ కి చేతిలో వున్న లగేజి పట్టుకొని వెళ్ళి,టిటి కి బెర్త్ నంబర్ చెప్పగానే ఒక్క సారి కళ్ళు ఎగరేసి “ఇక్కడినుంచి మూడవ కాబిన్ ” అని చెప్పాడు. కేబిన్ తలుపు తీసిన తరువాత అర్ధమైంది అతని ముఖంలోని కవళికలు . ఎదురుగా ఒక 35 ఏళ్ళ ఆడ మనిషి ఒక్కతే వుంది. నేను లోపలికి రావడం చూసి కాస్తా కంగారుగా, ఇబ్బందిగా తన బెర్త్ మీద కదిలింది. నాకు మాత్రం మహా హుషారుగా వుంది. ఇంతవరకూ పడ్డ హైరానా తగ్గ్గి మనసు ఆనందంతో గెంతింది.
లగేజి నా బెర్త్ కింద పెట్టి ఆమె వంక చూసి నవ్వుతూ పలకరించాను ఆమె బెరకు తగ్గడానికి. ఎంత వరకూ వెళుతోందో కనుక్కొని నాలాగానే చివరి స్టేషన్ అని తెలిసాక మనసు యింకా ఆనంద పడింది ప్రయాణం రసవత్తరంగా ఉంటుదన్న భావన తో.
