“கமான் அசோக்..!!”
கேளரியில் இருந்து யாரோ கத்துவது தெளிவாக கேட்டது. எனக்கு லேசாக டென்ஷன் ஏற ஆரம்பித்து இருந்தது.
நான் பேட்டை லேசாக உயர்த்தி பிடித்துக்கொண்டு அடுத்த பந்துக்காக காத்திருந்தேன்.
இன்னும் இரண்டு பந்துகள்தான் இருக்கின்றன. நான்கு ரன்கள் எடுக்க வேண்டும். கையில் இருப்பதோ ஒரே விக்கெட்.
“தோல்வி நிச்சயம்..!!” என்ற நிலையில் இருந்த எங்கள் அணி, நான் அதிரடியாக விளையாட, இதோ இப்போது வெற்றியின் விளிம்பில்.
எதிர் அணி பவுலர் பந்து வீச வெகுதூரத்தில் இருந்து ஓடிவர ஆரம்பித்தான். யார்க்கர்தான் போடுவான் என்று என் உள்மனம் சொன்னது.
முன்னால் ஏறி, பந்தை புல்டாசாக சந்தித்து, லெக் சைடில் திருப்பிவிட்டால் பவுண்டரி நிச்சயம். பைன் லெக் பவுண்டரியில் ஆள் இல்லை.
பவுலர் அம்பயரை நெருங்கி, லேசாக ஜம்ப் செய்து, பந்தை என்னை நோக்கி வீசினான். யார்க்கர்தான். நான் காலை முன்னால் நகர்த்தி, பேட்டை லெக் சைட் திருப்ப, “டம்ப்” என்று லெக் ஸ்டம்ப் எகிறும் சத்தம் கேட்டது.
ஸ்லோ பால் போட்டு என்னை ஏமாற்றிவிட்டான்.
எதிர் அணியின் வீரர்கள் எல்லாம், அந்த பவுலரை கட்டிக்கொண்டு வெற்றியை கொண்டாடினார்கள். நான் தலையை தொங்க போட்டுக்கொண்டு பெவிலியன் நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தேன்.
எங்கள் அணியின் எல்லார் முகமும் வாடிப்போய் இருந்தது. பேட்டை தூக்கி வீசிவிட்டு, வாட்டர் கேனை எடுத்து, நீரை தொண்டைக்குள் சரித்துக்கொண்டேன்.
சைலஜாவை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தேன். மிகவும் கோபமாக இருந்தது தெரிந்தது.
நான் கல்லூரி இரண்டாமாண்டு படிக்கிறேன். சைலஜா எங்கள் கல்லூரியின் பிஸிகல் எசுகேஷன் மேடம். மிகவும் கண்டிப்பு. 26 வயதுதான் இருக்கும். இன்னும் கல்யாணம் ஆகவில்லை.
சைலஜா மதமதவென்று இருப்பாள். முலைகள் ரெண்டும் உருண்டு திரண்டு, கிரிக்கெட் பந்தைவிட சற்று பெரியதாக இருக்கும். அழகான, வடிவான புட்டங்கள். தினமும் உடற்பயிற்சி செய்து உடம்பை சிக்கென்று வைத்திருப்பாள்.
