காலை நான் பல் தேய்த்துக் கொண்டிருந்த போது, “வேலைக்குப் போகலியா..?” என்ற குரல் கேட்டுத் திரும்பினன்.
மார்புச்சுவருக்கு அந்தப் பக்கம் சுதா நின்றிருந்தாள். அவள் திருமணம் ஆனவள். அதோடு 8, 10 வயதில் இரண்டு பையன்கள் இருக்கின்றனர்.
அவள் புருஷன் திருப்பூர் பனியன் கம்பெனியில் வேலை செய்கிறான். வாரம் ஒரு முறையோ அல்லது வாரம் இரு முறையோ வந்து போவான்.
சுதா அப்படி ஒன்றும் நிறமில்லை. லேசான கருப்புதான். ஒல்லியான உடம்பு, சற்றே நீண்ட மூக்கு, மெலிந்த உதடுகள், அவளது திரண்ட முலைகளின் செழுமை புடவைக்குள் பூரித்தது..!!
நான், “இல்ல..” எச்சில் துப்பிவிட்டு சொன்னேன்.
“ஏன்..?”
“ஒரு சின்ன வேலை..!!”
“ஊருக்கா..?”
“இல்ல. இது வேற பணிகள்..!!”
அவள் துணிகளைத் துவைத்து எடுத்து வந்திருந்தாள். குனிந்து எடுத்து அதைக் காயப் போட்டாள்.
“டிபன்..?” என கேட்டாள்.
“செய்ல. கடைல தான்..!! நீங்க..?” என்றேன்.
“இன்னும் இல்ல. இனிமேல் தான்..!!”
ஈரச் சேலை அவள் உடம்போடு ஒட்டிப் போயிருக்க, முந்தாணை விலகியிருக்க, அவளது உருண்டு திரணட செம்மாங்கெனிகள் இரண்டும் மெல்லக் குலுங்கியது.
